Ο επισκέπτης που έρχεται σε επαφή με το τοπίο μένει εκστατικός. Ίσως γιατί την πρώτη φορά που αντικρίζει την Χώρα (μια αετοφωλιά γεμάτη κατάλευκα σπίτια που κρέμονται στο κενό και σβήνουν μαλακά στο λιμάνι) συνειδητοποιεί ότι εδώ το Φως είχε τα κέφια του κι έφτιαχνε αυτές τις εικόνες. Μετά βρίσκει τον εαυτό του καθαρό από τις σκέψεις σε μια από τις 72 καταμετρημένες παραλίες του νησιού. Παίρνει ενέργεια περπατώντας σε αρχαία μονοπάτια σ’ένα τοπίο σκληρό και ταυτόχρονα ανθρώπινο με την πέτρα να “μαλακώνει” από το βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου. Και στο τέλος ξέρει ότι θα ξαναγυρίσει, ίσως γιατί ο μαγνητισμός που κρύβεται στο υπέδαφος του νησιού από τα μέταλλα και τους κρυστάλλους, συμπληρώνει το εθιστικό ντους από εικόνες και εμπειρίες.